تجهیزات شهربازی

مثل تکه لباسی که در ماشین لباسشویی از این سو به آن سو پرت میشود و آب داغ روی سرش می ریزد و بعد با سرعت هزار دور در دقیقه آبش کشیده می شود و آخر سر حسابی چلانده میشود، برخی اسباب بازی های شهربازیها با آدم چنین می کند. این وسایل، مشتریان را برای چند دقیقه وحشت زده میکند، اضطراب را به جانشان می ریزد و قلبشان را مثل گنجشکی ترسیده، به تپش می اندازد، اما باز هم مردمی که تا چند لحظه پیش ترسیده اند و جیغ کشیده اند و با التماس از راهبر خواسته اند دستگاه را نگه دارد، سراغ این وسائل می روند تا مزه هیجان و ترس و دلهره را یک بار دیگر بچشند. این ترس و غلتیدن در فضایی میان زمین و هوا برای بعضی از مردم جزیی از زندگی است، اما برای بعضی دیگر تهوع آور است چون درک نمی کنند چرا برای ترسیدن، بند آمدن نفس، جیغ زدن و حس پرت شدن از ارتفاع باید وقت گذاشت و هزینه کرد. با این حال بزرگسالان زیادی برای تجربه کردن چند دقیقه هیجان انگیز، ساعتها در صفهای طولانی شهربازی ها می ایستند تا انرژی خود را در صندلی پرنده، یوفو، جامپینگ، تونل وحشت، سیمیلاتور آلفاجت، دیوار مرگ، رنجر دوبل، آستروجت، سورتمه، یوروبانجی، کاتر پیلار، اکروجت، فایربال و پارا تاور تخلیه کنند.این اسباب بازیها برای چند دقیقه  جان را به لب میرسانند ؛ مثلا صندلی پرنده هم که چیزی شبیه بشقاب پرنده های فضایی است و چرخشی 360 درجه ای دارد با چرخش های بی پایانش که بی اعتنا از کنار حالت تهوع مسافران میگذرد طرفداران زیادی برای خود جمع کرده است؛ همان طور که بازی توفان با این که مردمی که روی صندلی های آن نشسته اند مثل لباس های آویزان روی بند رخت که با وزش باد تکان می خورند، دور خود می چرخند و در چند دقیقه ای که مهمان این دستگاه هستند به سمت عقب کج می شوند، ولی باز هم دست از خرید بلیت این بازی برنمی دارند.

خاطره سوار شدن بر رنجر که حالا نسل جدید آن هم به شهربازی ها آمده نیز ذهن را قلقلک میدهد و حس ترس از آویزان ماندن در ارتفاع آن هم به صورت سر و ته به پول خردها، ساعتها و گوشی های تلفن همراه مردم را که در جیب گذاشته اند از لای کمربندهای ایمنی پهن سفت دستگاه به پایین پرت میکرد، زنده می کند. سوار شدن بر رنجر، دل و جرات می خواهد، کلنجار رفتن با اسب و گاو وحشی هم که نمی گذارد کسی بر پشتشان سوار شود جگر میخواهد، اما آمار بلیت فروشی ها در پارک ارم تهران نشان میدهد که گرچه تمام این بازی ها محبوب مردم اند، اما بیشتر افراد ترجیح میدهند نوع خاصی از هیجان را که با هیجان این وسایل فرق دارد، تجربه کنند. فیریزبی یکی از این بازی هاست، یک اسباب بازی آهنی بزرگ که شبیه بشقاب پرنده است و چرخشی 360 درجه ای دارد، اما در عین حال با بازوی بزرگ خود، مسافران را هم تاب میدهد. این بازی یک سال بعد از راه اندازی اش 156 هزار و 798 نفر را به سمت گیشه های فروش بلیت برد که شاید برخی طرفداران آن چندبار بلیت خریده اند.

Image result for ‫شهربازی های دنیا‬‎

ترن هوایی هم با این که در دنیا و ایران یک بازی قدیمی محسوب می شود، اما در شهربازی های کشور هنوز جزو محبوب ترین هاست. سوار شدن بر ترن هوایی جرات زیادی میخواهد بویژه اگر ارتفاعش از سطح زمین زیاد باشد و قرار باشد کسی در صندلی جلوی آن بنشیند. ماشین برقی هم یکی از اسباب بازی های باسابقه شهربازی است که این قدمت تاثیری در جذابیتش میان مردم نگذاشته است؛ درست همانند تاب زنجیر بلند که گرچه به ظاهرش نمی آید، اما در شهربازی ارم هنوز هم جزو محبوبترین هاست. سالتو، اما یک اسباب بازی جدید است که عملکردش شبیه فن سالتوبارانداز در ورزش کشتی است یعنی افرادی را که در صندلی های آن جا گرفته اند دور خودشان می چرخاند و در حین چرخش به آنها حرکتی پاندولی هم میدهد. با این حال دنیای هیجان در شهربازی در این بازی ها خلاصه نمی شود. با این که برای هواداران تخلیه باشدت و حدت انرژی، خنده دارا ست، اما آنهایی که دل سوار شدن در اسباب بازی هایی که حس سقوط و پرت شدن به مسافران میدهد، ندارند، هیجان را در بازی هایی مثل استخر قوی گردان، تشک بادی، قطار خانواده، فان فار، هلیکوپتر، کشتی صبا یا منوریل جستجو می کنند تا از این طریق هم سرگرم بشوند و هم هیجانی ملایم و خوشایند را تجربه کنند.

Related image

منبع: مریم خباز

Email this to someonePrint this pageShare on LinkedInShare on FacebookTweet about this on TwitterShare on Google+
برچسب ها شهربازی
در همین موضوع

اخبار شهربازی